Τι κρύβεται στα υπόγεια τούνελ κάτω από την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη; Οι θρύλοι για τον φυλακισμένο σατανά, τον ανθρώπινο σκελετό, τις αλυσίδες και άλλα ευρήματα

Για περισσότερο από μια χιλιετία, ως και την άλωση της από τους Τούρκους το 1453, η Κωνσταντινούπολη αποτελούσε ένα από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα του Χριστιανισμού. Στην καρδιά της Πόλης δέσποζε η Αγία Σοφία αφιερωμένη στην ιερή σοφία του Θεού.

Το σημερινό οικοδόμημα χρονολογείται από την περίοδο του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα μ. Χ. Τα θεμέλια τέθηκαν στις 23 Φεβρουαρίου του 532. Σε σύγκριση με τα οικοδομήματα που προηγήθηκαν, η βασιλική (αρχιτεκτονική εκκλησιαστικού κτιρίου) του Ιουστινιανού θεωρήθηκε θαύμα της αρχιτεκτονικής και μνημείο της σπουδαίας αυτοκρατορίας του. Κανένας δεν αμφισβητεί ότι η Αγία Σοφία αποτελεί, πράγματι, αριστούργημα. Ωστόσο, αυτό που βρίσκεται κάτω από το έδαφος προκαλεί εξίσου αν όχι ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ίδιο το υπέργειο οικοδόμημα.



Ο μυστηριώδης υπόγειος κόσμος Υπάρχουν στοιχεία για την ύπαρξη εκτεταμένου υπόγειου χώρου κάτω από το πάτωμα της Αγίας Σοφίας. Για παράδειγμα, είναι γνωστό πως υπήρχαν κρύπτες και κατακόμβες, κατά την πρώτη Χριστιανική περίοδο. Η συνήθεια των Χριστιανών να θάβουν τους νεκρούς τους σε μυστικά οστεοφυλάκια και κρύπτες κάτω από τη εκκλησία ήταν γνωστή και έμοιαζε με την παγανιστική συνήθεια να θάβουν τους νεκρούς τους έξω από τα τείχη της πόλης. Δύο από τις σπουδαιότερες χριστιανικές εκκλησίες του 6ου αιώνα μ.Χ, η εκκλησία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και ο Πανάγιος Τάφος στην Ιερουσαλήμ διέθεταν, επίσης, κρύπτες. Ο Άγιος Πέτρος χτίστηκε πάνω σε κοιμητήριο και κοντά σε ετρουσκικό ναό, ενώ ο Πανάγιος Τάφος χτίστηκε πάνω από ναό αφιερωμένο στη θέα Αφροδίτη.



Αφού η Αγία Σοφία ήταν από τις σημαντικότερες εκκλησίες του Χριστιανισμού είναι εύλογο να υπάρχει ανάλογος υπόγειος χώρος, όπως ακριβώς στις δύο προαναφερθείσες εκκλησίες. Επίσης είναι πιθανό, όπως συνέβαινε με τις δυο εκκλησίες στη Ρώμη και την Ιερουσαλήμ, να χτίστηκε και η Αγία Σοφία πάνω σε παγανιστικό ναό. Παρόλα αυτά, ελάχιστα γνωρίζουμε για το τι ακριβώς βρίσκεται κάτω από την εκκλησία, παρά τις εκτεταμένες έρευνες που ξεκίνησαν το 1935. 

Σύμφωνα με τον μύθο, ο σατανάς φυλακίστηκε κάτω από την Αγία Σοφία. Βάσει της παράδοσης, ιερείς έκρυψαν βυζαντινά κειμήλια σε κρύπτες κάτω από την εκκλησία, λίγο πριν από την άλωση της Πόλης. Ωστόσο, όλα αυτά θεωρούνται αβάσιμες ιστορίες

Κάτω από το έδαφος και σε κοντινή απόσταση από την εκκλησία, βρίσκεται η Βασιλική Κινστέρνα ή Κιστέρνα, γνωστή πλέον, ως Γερεμπατάν Σαράι ή Γερεμπατάν Σαρνιτζί. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπόγεια δεξαμενή νερού που κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη, διαστάσεων περίπου 138 × 64.5 μ.. Βρίσκεται σε βάθος 150 μέτρων, νοτιοδυτικά της εκκλησίας, χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό  Ά, το 532 μ. Χ. και καλύπτει έκταση 1.000 τετραγωνικών μέτρων.



Η κινστέρνα είχε, αρχικά, 336 μαρμάρινους κίονες ύψους 8 μέτρων, τοποθετημένους σε 12 σειρές με 28 κίονες η καθεμία, σε απόσταση 4 μέτρων η μία από την άλλη. Ήταν από τα σημαντικότερα δημόσια έργα του Ιουστινιανού, με σκοπό την ύδρευση της Πόλης και αποτελούσε εξαίρετο δείγμα βυζαντινής μηχανικής. Το 1937 άρχισαν έρευνες στο υπέδαφος της Αγίας Σοφίας. Οι έρευνες διακόπηκαν, λόγω της έναρξης του Β´ Παγκόσμιου Πολέμου. Το 1945 αποφασίστηκε να αντληθεί το νερό κάτω από την εκκλησία ώστε να διευκολυνθούν οι έρευνες. Η στάθμη του νερού όμως δεν κατέβηκε ποτέ και η μηχανή άντλησης κάηκε λόγω της υπερπροσπάθειας, τερματίζοντας και αυτή την απόπειρα.



Το 2005 άρχισαν έρευνες στα πηγάδια της περιοχής, με σκοπό να εξεταστεί ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσε το δίκτυο των τούνελ, αλλά και της υδροδότησης του κτιρίου και της γύρω περιοχής. Η έρευνα εντόπισε εννιά πηγάδια στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας, πέντε εκ των οποίων είχαν ακόμη νερό, ενώ δύο εξερευνήθηκαν πλήρως. Βρέθηκαν επίσης τούνελ που λειτουργούσαν ως σύστημα εξαερισμού και αφύγρανσης. Το 2009 ο κινηματογραφιστής Goksel Gulensoy γύρισε ντοκιμαντέρ σχετικά με το υπέδαφος της Αγίας Σοφίας. Η ομάδα του Gulensoy ερεύνησε δύο δεξαμενές που συνέδεαν την εκκλησία με την υπόγεια κινστέρνα και το Τοπ Καπί (τουρκ. Topkapı Sarayı), ανάκτορο που βρίσκεται χτισμένο σε λόφο με θέα τον Βόσπορο.



Στον πάτο της μιας εκ των δυο δεξαμενών, οι δύτες βρήκαν δύο κομμάτια ξύλου, ένα κουβά και έναν ανθρώπινο σκελετό. Στη δεύτερη δεξαμενή, η ομάδα ανακάλυψε πολλά φιαλίδια που χρονολογούνταν από το 1917, γυαλί από τους πολυελαίους της εκκλησίας, μια αλυσίδα με δυο κρίκους στην άκρη και κομμάτια από βιτρό. Εικάζεται ότι τα φιαλίδια βρέθηκαν εκεί, όταν βρετανοί στρατιώτες προσπάθησαν να πάρουν αγίασμα αφού εισέβαλαν στην Πόλη το 1917. Η έρευνα του 2005 και το ντοκιμαντέρ του 2009 είναι η αρχή των ερευνών. Θα χρειαστούν περαιτέρω έρευνες προς αυτή την κατεύθυνση ώστε να υπάρξουν ευρήματα που θα οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα.



Πηγή mixanitouxronou.gr

Εξπρές Σάμινα: 18 χρόνια μετά το ναυάγιο στην Πάρο με τους 81 νεκρούς

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου του 2000 το «Εξπρές Σάμινα» που είχε ναυπηγηθεί στο Σεντ Ναζέρ της Γαλλίας το 1966, αναχωρεί από το λιμάνι του Πειραιά με 533 άτομα, από τα οποία τα 472 ήταν επιβάτες και τα υπόλοιπα 61 πλήρωμα, προκειμένου να εκτελέσει την ακτοπλοϊκή γραμμή Πειραιάς – Πάρος – Νάξος – Ικαρία – Σάμος – Πάτμος, με τελικό προορισμό τους Λειψούς. Δεν ολοκλήρωσε ποτέ το ταξίδι του καθώς ανοιχτά της Πάρου έμελλε να γραφτεί μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες της χώρας με απολογισμό 81 νεκρούς.

Λίγο μετά τις 10 το βράδυ, το πλοίο προσεγγίσει τον λιμένα της Παροικιάς, με ανέμους 8 μποφόρ. Δύο μίλια ανοικτά της Πάρου, προσκρούει με ταχύτητα 18 κόμβων στις νησίδες «Πόρτες» με συνέπεια το πλοίο να υποστεί ρήγμα στα δεξιά ύφαλά του, μήκους περίπου τριών μέτρων, στη βάση του δεξιού πτερυγίου ευστάθειας. Το νερό κατακλύσει το μηχανοστάσιο του πλοίου, το οποίο παίρνει γρήγορα κλίση προς τα δεξιά και μετά από 25 λεπτά βυθίζεται.

Μεγάλος πανικός κυρίεψε τους επιβαίνοντες λόγω της συσκότισης που προκλήθηκε στο πλοίο από ηλεκτρική βλάβη, καθώς δεν λειτούργησε ούτε η εφεδρική ηλεκτρογεννήτρια (emergency generator) ούτε η σειρήνα έκτακτης ανάγκης, ενώ δεν υπήρξε καμία ενημέρωση από τα φορητά μεγάφωνα του πλοίου με αποτέλεσμα πολλοί πηδήξουν στα τυφλά στη θάλασσα.

Το Λιμεναρχείο Πάρου διατάσσει όλα τα παραπλέοντα σκάφη να σπεύσουν στον τόπο του ναυαγίου με πρώτους να φτάνουν στο σημείο του ναυαγίου οι ψαράδες, ενώ στη συνέχεια έσπευσαν σκάφη του Λιμενικού και βρετανικά πολεμικά που συμμετείχαν σε άσκηση του ΝΑΤΟ.

Εκείνο το βράδυ -ο συνταξιούχος πια- δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας, Θανάσης Λαμπρόπουλος, βρίσκεται στο σπίτι που διατηρεί στην Πάρο έχοντας άδεια, όμως άμεσα αντιλαμβάνεται την αναστάτωση που επικρατεί σε όλο το νησί και κινητοποιείται. Τηλεφωνεί αμέσως στο λιμενάρχη Δημήτρη Μάλαμα με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, προκειμένου να μάθει τι έχει συμβεί."Έλα από εδώ, δεν μπορώ να σου πω τίποτα" του απαντά ο λιμενάρχης που δείχνει αναστατωμένος.

Ο δημοσιογράφος θυμάται: " Επικρατούσε, πανικός, φωνές, συγγενής να ρωτάνε, φορείς να έχουν σπεύσει στο λιμεναρχείο. Ένα χάος. Κατεβαίνω στο λιμάνι όπου υπήρχε μεγάλη κινητοποίηση καθώς οι ψαράδες παρά τη φουρτουνιασμένη θάλασσα έσπευσαν να βοηθήσουν. Μετά από λίγο ένα σκάφος του λιμενικού φτάνει και κατεβάζει στο λιμάνι τους πρώτους 20 νεκρούς. Ρωτάω έναν λιμενικό τι έχει συμβεί. "Η θάλασσα ξεβράζει πτώματα. Είναι πολλοί οι νεκροί, ίσως και 70" μου απαντά. Έχω μείνει άναυδος. Τα έκτακτα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση μέχρι εκείνη τη στιγμή έκαναν λόγο για 5 νεκρούς. Παίρνω τηλέφωνο στην εφημερίδα ,τους ενημερώνω αμέσως για το μέγεθος της τραγωδίας και επιστρέφω στο λιμεναρχείο ψάχνοντας να βρω το λιμενάρχη ο οποίος τελικά δεν άντεξε". Πράγματι ο λιμενάρχης Πάρου, Δημήτρης Μάλαμας, έχασε τη ζωή του το ίδιο βράδυ από το άγχος και την πίεση κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

Οι ευθύνες και οι εγκληματικές παραλείψεις του πληρώματος

Έπειτα από 12μηνη έρευνα, οι διορισμένοι πραγματογνώμονες (Απ. Παπανικολάου, καθηγητής ΕΜΠ, Ι. Βεντούρας, πλοίαρχος Α” τάξεως, Γ. Δημητριάδης, αντιπλοίαρχος Π.Ν., Θ. Λουκάκης, καθηγητής ΕΜΠ και Εμ. Μανιός, ναυπηγός) παρέδωσαν στις 25 Σεπτεμβρίου του 2001 στον ειδικό εφέτη ανακριτή την έκθεσή τους. Συγκεκριμένα: – Οι χειρισμοί του πληρώματος φυλακής γέφυρας ακόμα λίγα λεπτά πριν τη πρόσκρουση ήταν ανεπαρκείς, προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση.

Περίπου 15 λεπτά πριν την πρόσκρουση, το πλοίο ερήμην των κανόνων ασφαλούς πλοήγησης σε συνδυασμό με τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν και εκτός ελέγχου της πραγματικής του θέσης, έπλεε με χρήση αυτόματου πιλότου (autopilot) με ευθύνη του πληρώματος φυλακής γέφυρας και το ακριβές στίγμα του πλοίου δεν ήταν γνωστά στον υποπλοίαρχο. – Κατά παράβαση του πιστοποιητικού ασφαλείας, οι υδατοστεγείς πόρτες ήταν όλες ανοιχτές, ενώ θα έπρεπε να ήταν ερμητικά κλειστές, με ευθύνη του πλοιάρχου και του υποπλοιάρχου. – Οι αξιωματικοί του μηχανοστασίου μετά την πρόσκρουση δεν ειδοποίησαν έγκαιρα τον πλοίαρχο και τον υποπλοίαρχο για την ύπαρξη ρήγματος, παραλείποντας να κλείσουν τις υδατοστεγείς πόρτες (ηλεκτρικό πίνακα ή το χειροκίνητο σύστημα) τις 3 από τις 11 με αποτέλεσμα την ταχεία κατάκλυση υδάτων στο εσωτερικό του σκάφους. Η καθυστέρηση ειδοποίησης του πλοιάρχου ήταν 8-10 λεπτά. – Δεν τέθηκε σε λειτουργία η σειρήνα έκτακτης ανάγκης για εγκατάλειψη του πλοίου και της σχετικής ενημέρωσης από τα μεγάφωνα του πλοίου, με ευθύνη του πλοιάρχου, καθώς επίσης δεν υπήρξε καθοδήγηση από το ανωτέρω πλήρωμα για οργανωμένη εκκένωση του πλοίου. – Πολλά σωσίβια δεν ήταν εφοδιασμένα με λαμπτήρες σήμανσης και δεν διέθεταν σφυρίχτρες. – Το πλοίο λίγο μετά την πρόσκρουση βυθίστηκε στο σκοτάδι, η ηλεκτρογεννήτρια έκτακτης ανάγκης (emergency generator) εντός ολίγων λεπτών μετά την σύγκρουση λόγω βλάβης έπαψε να λειτουργεί. – Η παράλειψη διαβίβασης στίγματος του ναυαγίου, με αποτέλεσμα τη δυσχέρεια των ενεργειών έρευνας και διάσωσης με ευθύνη του πλοιάρχου και του ασυρματιστή του πλοίου. O ασυρματιστής ισχυρίστηκε πως από την πρώτη στιγμή έδωσε το στίγμα μέσω του «Ολύμπια Ράδιο» και του «Καναλιού 4».

Η δίκη, οι ποινές και ο Άρειος Πάγος

Οι κατηγορούμενοι για το τραγικό ναυάγιο ήταν επτά και καταδικάστηκαν όλοι με τις κάτωθι ποινές:

Ο πλοίαρχος Βασίλης Γιαννακής καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 11 χρόνων 11 μηνών και 25 ημερών για:

• Διατάραξη ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας με ενδεχόμενο δόλο από την οποία επήλθε θάνατος ανθρώπων (κακούργημα)

• Ναυάγιο από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• σωματικές βλάβες από αμέλεια κατά συρροή • μη αυτοπρόσωπη διεύθυνση πλοίου από πλοίαρχο σε πλου με δυσχερή σημεία. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 16 χρόνων, ενός μήνα και 15 ημερών. Ο υποπλοίαρχος Αναστάσιος Ψυχογιός καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 12 χρόνων, 9 μηνών και 25 ημερών για:

• διατάραξη ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας με ενδεχόμενο δόλο από την οποία επήλθε θάνατος ανθρώπων (κακούργημα) • ναυάγιο από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• σωματικές βλάβες από αμέλεια και κατά συρροή. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 19 χρόνων, ενός μήνα και 15 ημερών. Και οι δύο αμέσως μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας οδηγήθηκαν στη φυλακή για τη συνέχιση της εκτέλεσης της ποινής τους.

Ο ύπαρχος Γιώργος Τριαντάφυλλος καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 5 ετών και 28 ημερών για:

• διατάραξη ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• πρόκληση σωματικών βλαβών από αμέλεια κατά συρροή

• έκθεση με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή

• εγκατάλειψη πλοίου χωρίς τη συναίνεση πλοιάρχου Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση οκτώ χρόνων, εννέα μηνών και 28 ημερών. Η ποινή του είναι εξαγοράσιμη.

Ο Α” μηχανικός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 7 ετών, πέντε μηνών και 28 ημερών για:

• πρόκληση ναυαγίου από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• πρόκληση σωματικών βλαβών από αμέλεια κατά συρροή

• έκθεση με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 8 χρόνων, 6 μηνών και 28 ημερών. Η ποινή του είναι εξαγοράσιμη.

Ο ασυρματιστής Δημήτρης Τσούμας καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών με τριετή αναστολή για:

• Εγκατάλειψη πλοίου χωρίς συναίνεση πλοιάρχου. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 15 μηνών με τριετή αναστολή.

Ο διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της τότε της πλοιοκτήτριας εταιρείας Νικόλαος Βικάτος και Κωνσταντίνος Κληρονόμος καταδικάσθηκαν σε ποινή φυλάκισης 2 ετών, 6 μηνών και 2 ημερών για:

• Έκθεση κατά συρροή με ενδεχόμενο δόλο Η ποινή τους είναι εξαγοράσιμη ενώ πρωτόδικα είχαν καταδικαστεί σε φυλάκιση 4 χρόνων, τριών μηνών και τριών ημερών.

Δέκα χρόνια μετά το τραγικό ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα» ο Άρειος Πάγος αποφάσισε τελεσίδικα ότι τα κατώτερα δικαστήρια που είχαν χειριστεί την υπόθεση έκαναν νομικά σφάλματα ως προς τα αδικήματα που απέδωσαν στους βασικούς κατηγορούμενους, γεγονός που οδηγεί στην ευμενέστερη ποινική μεταχείρισή τους.

Η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου με απόφαση, έκανε δεκτή την εισήγηση του αντεισαγγελέα Αθ. Κονταξή και έκρινε ότι πρέπει να μειωθεί η ποινή του πλοιάρχου Βασ. Γιαννακή και να ανατραπεί η σε βάρος του καταδικαστική απόφαση με την οποία του έχει επιβληθεί κάθειρξη 12 ετών. Το Πενταμελές Εφετείο Πειραιά τον είχε κρίνει ένοχο για τα εγκλήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, της σωματικής βλάβης από αμέλεια και της διατάραξης της ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας, αλλά όπως έκρινε ο Άρειος Πάγος, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την ποινική νομοθεσία, διότι τα δύο πρώτα αδικήματα απορροφώνται από το τρίτο. Έτσι, η ποινική δίωξη σε βάρος του πλοιάρχου είχε παύσει αφού τα δύο πλημμελήματα για τα οποία είχε καταδικαστεί σε 6 χρόνια και 5 μήνες είχαν παραγραφεί. Αντίθετα, παρέμεινε η ποινή των 5 ετών και 6 μηνών που του επιβλήθηκε για διατάραξη της ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας και για τα πλημμελήματα της μη αυτοπρόσωπης διεύθυνσης πλοίου και του ναυαγίου από αμέλεια. Ο ίδιος. Την στιγμή της απόφασης του Αρείου πάγου, ο πλοίαρχος είχε αποφυλακιστεί, αφού είχε εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του.

Η αυτοκτονία του εφοπλιστή Παντελή Σφηνιά

Ο 55χρονος εφοπλιστής-αντιπρόεδρος-διευθύνων σύμβουλος της Μinoan Flying Dolphins και πρόεδρος της Ένωσης Εφοπλιστών Ακτοπλοΐας (ΕΕΑ), Παντελής Σφηνιάς, μη αντέχοντας το βάρος της τραγωδίας και της πίεσης που του ασκήθηκε έδωσε τέλος στη ζωή του το πρωί της 29ης Νοεμβρίου του 2000 πέφτοντας από τον έκτο όροφο του κτιρίου της εταιρείας στην Ακτή Κονδύλη στον Πειραιά.

Πηγή news247.gr

Οι μόδες των ‘80s: Μια δεκαετία… γεμάτη στρας

Από ενδυματολογική άποψη, η δεκαετία του ’80 ήταν σκέτος παράδεισος. Κι αυτό όχι γιατί σήμερα δεν θέλουμε να κάψουμε όποια φωτογραφία μας υπάρχει από εκείνη την εποχή (θέλουμε, θέλουμε!), αλλά επειδή η μόδα ήταν τόσο αλλοπρόσαλλη που μπορούσες απενοχοποιημένα να κυκλοφορείς την μία μέρα με μαλλί λάχανο και βάτες και την επόμενη με κολάν, γκέτες και ευρύχωρες φωσφοριζέ πουκαμίσες. Αν πάλι κι εσείς έχετε σκίσει τις φωτογραφίες σας από εκείνη την «γκλαμουράτη» περίοδο, θυμηθείτε στην παρακάτω λίστα τις μεγαλύτερες μόδες που χαρακτήρισαν μια ολόκληρη δεκαετία (αλλά σήμερα φοριούνται… τις Απόκριες).

Οι βάτες Για κάποιο λόγο, όλοι –και κυρίως όλες- ήθελαν τους ώμους τους να δείχνουν μεγαλύτεροι. Αυτός ο λόγος ακόμη αναζητείται, αλλά αυτό δεν εμπόδισε εκατομμύρια γυναίκες να υιοθετήσουν το look που ονομάστηκε “power dressing” και εξέφραζε μια γενιά θηλυκών οι οποίες εισέβαλαν για τα καλά εκείνη την δεκαετία στον ως τότε ανδροκρατούμενο χώρο εργασίας. 

*Στρας Παγιέτες, πούλιες, τουαλέτες που άστραφταν, σακάκια που λαμπύριζαν, μπλούζες που μπορούσαν να τυφλώσουν τους ανυποψίαστους άνδρες οι οποίοι χόρευαν με τις ντάμες τους στις ντισκοτέκ. Τα ‘80s ήταν αν μη τι άλλο λαμπερά. 

Οι γκέτες Μόδα που ακόμη και σήμερα παραπέμπει ευθέως στο Flashdance, οι γκέτες πέρα από αξεσουάρ για να ζεσταίνει τα πόδια, έγιναν και το εμβληματικό «όπλο» που κάθε κορίτσι είχε στην γκαρνταρόμπα της, για να συνταιριάζει (με αμφίβολης αισθητικής αποτέλεσμα) με το επόμενο ένδυμα-σύμβολο… 

*Το κολάν Με την ειδική «υποδοχή» τους για να περνούν κάτω από το πέλμα και να παραμένουν τεντωμένα, τα κολάν έβγαζαν κάθε ατέλεια στη φόρα, ίσως και γι’ αυτό πέρασαν γρήγορα στη σφαίρα του καλτ, όσο χρηστικά και άνετα κι αν ήταν. 

*Τα αθλητικά κορμάκια Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς σε οποιαδήποτε βιντεοκασέτα του ’80 ή σε οποιαδήποτε σειρά του Δαλιανίδη, οι γυναίκες εκείνη την εποχή ήταν πολύ αθλητικές. Ή απλώς υπέκυψαν σε μια μόδα που, για κάποιον περίεργο λόγο επιστρέφει στο προσκήνιο σήμερα, αυτή τη φορά ως sexy fashion item, όπως πιστοποιούν οι δημόσιες εμφανίσεις της Madonna, της Lady Gaga και της Miley Cyrus με αντίστοιχη ενδυμασία. 

Οι φράντζες Οι άνδρες είχαν βαλθεί να γίνουν σωσίες των Wham και οι γυναίκες να μπορούν να σκεπάσουν ολόκληρη την οικογένειά τους κάτω από τις δραματικά μεγάλες φράντζες που κοσμούσαν τα κεφάλια των ανθρώπων. Φυσικά, οι πωλήσεις των λακ ανέβηκαν κατακόρυφα, το τζελ μπήκε για τα καλά στη ζωή των ανδρών, ενώ το διαβόητο «μαλλί-λάχανο» διεκδικούσε το δικό του μερτικό στο πάνθεον του κιτς. 

*Τζιν μπουφάν Τα «τζινάκια» έδιναν και έπαιρναν, κυρίως στις αντρικές γκαρνταρόμπες, ενώ από τότε ξεκίνησαν να κάνουν τις σποραδικές εμφανίσεις τους στη μόδα οι διάφορες «πειραγμένες» εκδοχές του δημοφιλούς υφάσματος: Ξεβαμμένα μπουφανάκια, σκισμένα παντελόνια, αμάνικα με «κρόσσια» ήταν μερικά από τα highlights που μας χάρισαν τα ‘80s. 

*Σηκωμένα μανίκια Τα ανδρικά σακάκια ήταν μονίμως ανοιχτά, υπερμεγέθη και με τα μανίκια σηκωμένα λίγο πιο κάτω από τον αγκώνα, ενώ το μανίκι του πουκαμίσου ερχόταν και «έδενε» πάνω από το μανίκι του σακακιού. 

*Η μπανάνα και γυαλιά ηλίου Και όχι μόνο για τις τουριστικές μας εξορμήσεις: Αυτόν τον μαγικό συνδυασμό, πιθανότατα με την φίρμα της RayBan να γυαλίζει στο πλάι των φακών, μπορούσες να τον συναντήσεις καθημερινά, σε άνδρες που ήξεραν πώς να γοητεύσουν μια γυναίκα. 

Πηγή in2life.gr

Ίμια: 21 χρόνια από την τραγωδία.

Η κρίση των Ιμίων κορυφώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιανουαρίου 1996, σε μια εποχή που η κυβέρνηση Σημίτη έκανε τα πρώτα της βήματα, φέρνοντας Ελλάδα και Τουρκία στα πρόθυρα ένοπλης αντιπαράθεσης.

Το επεισόδιο εντάσσεται στο πλαίσιο των ελληνο- τουρκικών διαφορών στο Αιγαίο, που εμφανίσθηκαν δυναμικά στο προσκήνιο μετά τη Μεταπολίτευση. Η Ελλάδα αναγνωρίζει ως μόνη διαφορά της με τη γείτονα την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ενώ η Τουρκία θέτει τα θέματα του εναερίου χώρου (αναγνωρίζει 6 και όχι 10 μίλια), του FIR Αθηνών, της αποστρατιωτικοποίησης των νήσων του Αιγαίου και με την κρίση των Ιμίων το καθεστώς κάποιων βραχονησίδων (η θεωρία περί δήθεν «Γκρίζων Ζώνών»).

Τα Ίμια είναι δύο μικρές ακατοίκητες βραχονησίδες μεταξύ του νησιωτικού συμπλέγματος των Δωδεκανήσων και των νοτιοδυτικών ακτών της Τουρκίας. Απέχουν 3,8 ναυτικά μίλια από το Μποντρούμ (Αλικαρνασσός) της Τουρκίας, 5,5 ν.μ. από την Κάλυμνο και 2,5 ν.μ. από το πλησιέστερο ελληνικό έδαφος, τη βραχονησίδα Καλόλιμνος.

Τα Ίμια παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία το 1947 με τη Συνθήκη των Παρισίων, ακολουθώντας την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το Τουρκικό κράτος είχε αποδεχτεί το καθεστώς επικυριαρχίας της Ελλάδας στα νησιά αυτά. Η αμφισβήτηση της ελληνικότητας των Ιμίων ξεκίνησε από ένα ναυτικό ατύχημα που συνέβη στις 25 Δεκεμβρίου 1995.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν να εφαρμόσουν για την περίσταση τη δική τους ερμηνεία στη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), με την οποία είχαν παραχωρηθεί τα Δωδεκάνησα στην Ιταλία στο σύνολό τους και όχι ονομαστικά, και να αμφισβητήσουν την ελληνική κυριαρχία κάποιων βραχονησίδων.

Το Χρονικό της Κρίσης

25 Δεκεμβρίου 1995: Το τουρκικό φορτηγό πλοίο "Φιγκέν Ακάτ" προσαράζει σε αβαθή ύδατα κοντά στην Ανατολική Ίμια και εκπέμπει σήμα κινδύνου. Ο πλοίαρχός του αρνείται βοήθεια από το Λιμενικό, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή και ότι οι μόνες αρμόδιες είναι οι αρχές της χώρας του.

26 Δεκεμβρίου 1995: Το Λιμεναρχείο Καλύμνου ενημερώνει το Υπουργείο Εξωτερικών και αυτό με τη σειρά του το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών ότι αν δεν παρέμβει ρυμουλκό, το τουρκικό πλοίο θα κινδυνεύσει.

27 Δεκεμβρίου 1995: Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών ενημερώνει την ελληνική πρεσβεία ότι, ανεξαρτήτως του ποιος θα ανελάμβανε τη διάσωση του πλοίου, υπήρχε θέμα γενικότερα.

28 Δεκεμβρίου 1995: Δύο ελληνικά ρυμουλκά αποκολλούν το τουρκικό φορτηγό και το οδηγούν στο λιμάνι Κιουλούκ της Τουρκίας. Το πρωί της ίδιας μέρας ένα τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος συντρίβεται στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στην περιοχή της Λέσβου, ύστερα από εμπλοκή με ελληνικά μαχητικά. Με ελληνική βοήθεια, ο Τούρκος πιλότος διασώζεται.

29 Δεκεμβρίου 1995: Το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εκμεταλλεύεται την κατάσταση και επιδίδει ρηματική διακοίνωση στο αντίστοιχο ελληνικό, στην οποία αναφέρεται ότι οι βραχονησίδες Ίμια είναι καταχωρισμένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπουντρούμ (Αλικαρνασσού) και ανήκουν στην Τουρκία.

9 Ιανουαρίου 1996: Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απαντά με καθυστέρηση, απορρίπτοντας τη διακοίνωση.

15 Ιανουαρίου 1996: Παραιτείται ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, που νοσηλεύεται στο "Ωνάσειο".

16 Ιανουαρίου 1996: Το Υπουργείο Εξωτερικών αντιλαμβανόμενο το παιγνίδι των Τούρκων και ζητά αυξημένα μέτρα επαγρύπνησης στην περιοχή των Ιμίων από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

19 Ιανουαρίου 1996: Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ εκλέγει νέο πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Σημίτη.

26 Ιανουαρίου 1996: Ο δήμαρχος Καλύμνου, Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από το γεγονός της αμφισβήτησης της ελληνικότητας των Ιμίων, υψώνει την ελληνική σημαία σε ένα από τα δύο νησιά, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου, τον ιερέα και δύο κατοίκους του νησιού. Θα κατηγορηθεί αργότερα από τους συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ ότι ήταν αυτός που έριξε λάδι στη φωτιά.

27 Ιανουαρίου 1996: Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας "Χουριέτ" στη Σμύρνη μεταβαίνουν με ελικόπτερο στη Μεγάλη Ίμια. Υποστέλλουν την ελληνική σημαία και υψώνουν την τουρκική. Η όλη επιχείρηση βιντεοσκοπείται και προβάλλεται από το τηλεοπτικό κανάλι της "Χουριέτ".

28 Ιανουαρίου 1996: Το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού «Αντωνίου» κατεβάζει την τουρκική σημαία και υψώνει την ελληνική. Το βράδυ Έλληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάζονται στη Μεγάλη Ίμια, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τα παραπλέοντα εκεί τουρκικά πολεμικά. Η πολιτική εντολή προς τους Έλληνες στρατιωτικούς είναι να αποφευχθεί κάθε κλιμάκωση της έντασης.

29 Ιανουαρίου 1996: Ο νέος πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, στις προγραμματικές του δηλώσεις στη Βουλή, στέλνει μήνυμα προς τη Τουρκία, ότι σε οποιαδήποτε πρόκληση η Ελλάδα θα αντιδράσει άμεσα και δυναμικά. Η πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ ζητά διαπραγματεύσεις για το καθεστώς των βραχονησίδων του Αιγαίου. Τουρκικά πολεμικά παραβιάζουν τα ελληνικά χωρικά ύδατα και πλησιάζουν τα Ίμια. Γίνονται διαβήματα από την Ελλάδα σε Ε.Ε. και ΗΠΑ.

30 Ιανουαρίου 1996: Ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Του εκφράζει την ελληνική θέση ότι η χώρα μας δεν επιθυμεί την ένταση, αλλά εφόσον προκληθεί θα αντιδράσει δυναμικά. Η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη να αποσύρει το άγημα, όχι όμως και την ελληνική σημαία. Στα Ίμια σπεύδουν τα πολεμικά πλοία "Ναυαρίνο" και "Θεμιστοκλής". Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι υπάρχουν και άλλα νησιά του Αιγαίου με ασαφές νομικό καθεστώς και δεν αποδέχεται την ελληνική πρόταση (αποχώρηση του αγήματος, όχι και της σημαίας).

31 Ιανουαρίου 1996

00:00 Συγκαλείται σύσκεψη στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Ο Υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος, φθάνει καθυστερημένα, επειδή παίρνει μέρος σε τηλεοπτική εκπομπή.

01:40 Στο ΓΕΕΘΑ καταφθάνουν πληροφορίες ότι Τούρκοι κομάντος αποβιβάζονται στη Μικρή Ίμια.

04:30 Ελικόπτερο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού απονηώνεται από τη φρεγάτα "Ναυαρίνο" για να επιβεβαιώσει την πληροφορία. Επικρατούν άσχημες καιρικές συνθήκες.

04:50 Το πλήρωμα του ελικοπτέρου αναφέρει ότι εντόπισε περί τους 10 Τούρκους κομάντος με τη σημαία τους. Δίνεται εντολή να επιστρέψει στη βάση του κι ενώ πετά μεταξύ των βραχονησίδων Πίτα και Καλόλιμνος αναφέρει βλάβη και χάνεται από τα ραντάρ.

Αργότερα θα ανασυρθούν νεκρά και τα τρία μέλη του πληρώματος, ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός, σκοτώθηκαν. Σχετικά με τις αιτίες πτώσης του ελικοπτέρου έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις.

Η επίσημη άποψη του ελληνικού κράτους ήταν ότι το σκάφος κατέπεσε λόγω κακοκαιρίας και απώλειας προσανατολισμού του πιλότου.

Ωστόσο, στην Ελλάδα υπάρχει ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι το ελικόπτερο καταρρίφθηκε είτε από το Τουρκικό Ναυτικό είτε από τους Τούρκους καταδρομείς που υπήρχαν πάνω στο νησί και ότι το γεγονός αποκρύφθηκε, προκειμένου να λήξει η κρίση και να μην οδηγηθούν οι δύο χώρες σε γενικευμένη σύρραξη ή ακόμα και σε πόλεμο.

06:00 Οι Αμερικανοί διά του Υφυπουργού Εξωτερικών Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ επιβάλλουν και στις δύο πλευρές τη θέληση τους. "No ships, no troops, no flags" διαμηνύουν ή σε πιο κομψή διπλωματική γλώσσα να ισχύσει το status quo ante. Μέχρι το μεσημέρι της 31ης Ιανουαρίου 1996 τα πλοία, οι στρατιώτες και οι σημαίες είχαν αποσυρθεί από τα Ίμια.

Η Κρίση των Ιμίων δεν είχε συνέπειες ως προς το καθεστώς των νησιών. Ωστόσο, έδωσε αφορμή στην Τουρκία να θέσει ζήτημα "Γκρίζων Ζωνών" στο Αιγαίο, αμφισβητώντας την κυριαρχία της Ελλάδας σε αρκετά νησιά και να θέσει ένα ακόμη θέμα στην ατζέντα των ελληνοτουρκικών διαφορών. Παρόλα αυτά, η ελληνική πλευρά δεν αποδέχτηκε ποτέ την ύπαρξη τέτοιου θέματος, επικαλούμενη τις διεθνείς συνθήκες.

Τα γεγονότα στα Ίμια κλόνισαν την αξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης, ειδικά όταν ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής τους Αμερικανούς για τον καταλυτικό τους ρόλο στην αποκλιμάκωση της έντασης.

Πηγή news247.gr

Μία γέφυρα, πολλές ιστορίες

Αν σταθείς για λίγο πάνω στην παλιά γκρεμισμένη γέφυρα του Αξιού, οι νύμφες του ποταμού θα σου ψιθυρίσουν ιστορίες από τον προηγούμενο αιώνα.

Τότε που οι κάτοικοι της Χαλάστρας, το 1912, ξήλωσαν τα πορτοπαράθυρα των σπιτιών τους και τα έκαναν γέφυρα, για να περάσει ο ελληνικός στρατός τον Αξιό, πριν τους προλάβουν οι Βούλγαροι.
Τότε που στις αρχές του 20ου αιώνα, ο τουρκικός στρατός ανατίναξε την παλιά ξύλινη γέφυρα κατά την αποχώρησή του μετά τη μάχη των Γιαννιτσών.
Το τοπίο είναι μοναδικό, μένεις σιωπηλός μπροστά στη μαγεύτρα φύση. Ο Αξιός, ή αλλιώς Βαρδάρης, διαρρέει την αρχαία γη της Παιονίας  αυλακώνοντας τον κάμπο με τους παραπόταμους, τροφοδοτώντας στη λεκάνη της περιοχής κυβικά νερού για την καλλιέργεια των σπαρτών.

Ο πύργος των Γερμανών

Το 1933 κατασκευάζεται η παλιά γέφυρα  μήκους 560 μέτρων από μια αμερικάνικη εταιρεία που ανέλαβε τα αποστραγγιστικά έργα της περιοχής. Αργότερα, το 1941, υπέστη σοβαρές ζημιές από Άγγλους σαμποτέρ. Όταν ήρθαν οι Γερμανοί, την επισκεύασαν φτιάχνοντας ένα φυλάκιο ακριβώς πάνω στη γέφυρα.
Το φυλάκιο των Γερμανών παραμένει στο σημείο θυμίζοντας στους παλιούς τα γεγονότα της εποχής. Πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο κτίσμα, που θυμίζει σύγχρονο πύργο. Είναι κατασκευασμένος από κεραμικούς κυβόλιθους, διώροφος, με ξύλινα παράθυρα που εξέχουν των τοίχων του. Εσωτερικά είναι κατεστραμμένος. Μερικά ξύλινα δοκάρια φανερώνουν ότι υπήρχε μέσα σκάλα που ένωνε τους δυο ορόφους. Οι τοίχοι είναι γραμμένοι με στιχάκια και συνθήματα, γεγονός που δείχνει ότι στο παρελθόν υπέστη ζημιές κι όχι μόνο από τη φθορά του χρόνου. Ακριβώς δίπλα στο γερμανικό φυλάκιο και χαμηλά, διακρίνει κανείς μισοβυθισμένο στα χόρτα ένα παλιό πυροβολείο.
«Εδώ τα μάτια μας είδαν πάρα πολλά» λέει συγκινημένος στην ThessNews ο 87χρονος Μιχάλης Διαμαντόπουλος, κάτοικος της Ελεούσας. «Όταν ήρθαν οι Γερμανοί, εγώ ήμουν 14 χρονών. Έβοσκα στην περιοχή πρόβατα και ερχόμουν συχνά. Θυμάμαι όταν το έχτιζαν οι Γερμανοί το 1941. Εδώ ήταν ένας Γερμανός σκοπός, ο Ντομένικο, που μας ανεχόταν. Μας έβλεπε παιδιά και δεν μας ενοχλούσε. Ερχόταν στο χωριό πολλές φορές, ο κόσμος τού έδινε αυγά και εμείς σαν παιδιά πολλές φορές του μιλούσαμε όταν ερχόμασταν εδώ. Ήταν πιο καλός σε σχέση με τους άλλους. Μια μέρα δεν τον βρήκαμε. Βομβαρδίστηκε το χωριό του στη Γερμανία και όλοι από την οικογένειά του σκοτώθηκαν. Από τον καημό του ο Ντομένικο αυτοκτόνησε.»

Κατεστραμμένη η γέφυρα

Όταν ο γερμανικός στρατός αποχώρησε το 1944, ανατίναξε τη γέφυρα. Ο πύργος- φυλάκιο όμως παραμένει στωικά στον χρόνο.
Αργότερα, το 1945, την ανακατασκεύασαν οι Άγγλοι φτιάχνοντας τη σιδερένια γέφυρα τύπου Μπέλεϊ, η οποία λειτούργησε ως το τέλος της δεκαετίας του 1980. Έκτοτε λειτούργησε ως το 2005, μέχρι που καταστράφηκε από τις πλημμύρες του Αξιού το 2015.
Η συγκεκριμένη γέφυρα που αποτελούσε τμήμα της παλιάς εθνικής οδού, που καταστράφηκε και φτιάχτηκε αρκετές φορές, φέρει την πρόσφατη προπολεμική και μεταπολεμική ιστορία της περιοχής.
Έναν χρόνο μετά την κατάρρευσή της από τα οργισμένα νερά του Αξιού, παραμένει απομεινάρι της ιστορίας της. Αν και κατεστραμμένη και πλέον επικίνδυνη για τους περαστικούς, δεν υπάρχει καμιά σήμανση που να δηλώνει ότι είναι απροσπέλαστη.
Σε ένα από τα πιο μαγικά σημεία του Δέλτα του Αξίου, όπου μικρές και μεγάλες γέφυρες παραμένουν στην περιοχή, η τοπική αυτοδιοίκηση δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να την αναδείξει.

Σώστε το φυλάκιο

Το γερμανικό φυλάκιο χρήζει άμεσα κατασκευής, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι κομμάτια της ιστορίας που χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη και την ψυχή όσων έζησαν, πάλεψαν και αγωνίστηκαν για την ελευθερία τους.

Από το φύλλο της THESSNEWS #30 (03-04/12/2016)

Για φωτογραφίες δείτε ΕΔΩ 

Χριστίνα Ωνάση: 28 χρόνια μετά το θάνατο της

«Γεννήθηκε στα πούπουλα και πέθανε σε μια μπανιέρα» έγραψαν γι αυτήν, για το πάμπλουτο κορίτσι με το θλιμμένο βλέμμα.

Καρπός του έρωτα του Αριστοτέλη Ωνάση και της Τίνας Λιβανού, η Χριστίνα Ωνάση γεννήθηκε το Δεκέμβριο του 1950. Φέτος συμπληρώθηκαν 28 χρόνια από την ημέρα που βρέθηκε νεκρή σε μια μπανιέρα στο Μπουένος Άιρες, το Νοέμβριο του 1988, ενώ σχεδίαζε τον πέμπτο γάμο της!

Η Χριστίνα Ωνάση πέρασε μια ζωή «ζητιανεύοντας» την προσοχή του πατέρα της, την αγάπη από τους άντρες της ζωής της, τη χαρά που απώλεσε όταν μέσα σε τρία χρόνια, όταν έμεινε ορφανή από μητέρα και πατέρα, ενώ έχασε και τον αδερφό της. Και όταν επιτέλους βρήκε την ηρεμία με τη γέννηση της Αθηνούλας της και χαμογέλασε ξανά... έκλεισε για πάντα τα μάτια της! Η Χριστίνα δεν είχε τη ζωή ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Στα 5 της χρόνια ήταν προσκεκλημένη στο γάμο της Γκρέις Κελί και του πρίγκιπα Ρενιέ του Μονακό, ενώ ο μύθος λέει ότι όταν γεννήθηκε είχε ήδη... ένα δόντι!

Σε ηλικία 3 ετών έπαψε να μιλάει για ένα διάστημα και κατόπιν έγινε υπερκινητική και σκανδαλιάρα. Μια φορά πέταξε τα παπούτσια των γονιών της στη θάλασσα επειδή την είχαν κλειδώσει στην καμπίνα τους γιατί ήταν άτακτη.

Τέσσερις γάμοι και η ευτυχία που δεν ήρθε

Σε κανέναν από τους τέσσερις γάμους που είχε κάνει κατάφερε να βρει την ευτυχία! Στα 20 παντρεύτηκε τον κατά 27 χρόνια μεγαλύτερο της κτηματομεσίτη Μ. Τζ. Μπόλκερ, με τον οποίο χώρισε εννέα μήνες αργότερα. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον εφοπλιστή και τραπεζίτη Αλέξανδρο Ανδρεάδη.

Ο τρίτος με το Ρώσο Σεργκέι Καούζοφ, διευθύνων σύμβουλο μεγάλης ναυτιλιακής εταιρείας που γνώρισε στο Παρίσι. Εμφανισιακά υστερούσε με τη φαλάκρα και το γυάλινο μάτι του, αλλά όλοι έλεγαν ότι αυτοί την αγάπησε πραγματικά. Η Χριστίνα πήγε μαζί του στη Μόσχα και ζούσε με την πεθερά της σε ένα διαμέρισμα, έχοντας την ΚGB αλλά και τη CΙΑ να τους παρακολουθούν. Κάποια στιγμή η κακομαθημένη Χριστίνα κουράστηκε και χώρισαν. Τότε λέγεται ότι του έδωσε ως δώρο δύο τάνκερ αξίας 12 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ φίλοι της έλεγαν ότι μετά το θάνατο της ο Καούζοφ πήγαινε για αρκετά χρόνια στο Σκορπιό για να αφήσει λουλούδια στον τάφο της.

Ο τελευταίος γάμος της ήταν με τον Τιερί Ρουσέλ. Μαζί του η Χριστίνα Ωνάση έκανε το όνειρο της για ένα παιδί πραγματικότητα, γι' αυτό και ανέχτηκε πολλά. Για να την παντρευτεί, την έβαλε να του υποσχεθεί ότι θα χάσει 25 κιλά. Το έκανε! Τη χρονιά μάλιστα που η Χριστίνα έφερνε στον κόσμο την Αθηνά, η ερωμένη του Ρουσέλ, Γκάμπι Λαντχάγκε, έφερνε στο κόσμο κι αυτή το παιδί της από τον Τιερί! Η Χριστίνα δεν ενοχλήθηκε πολύ.

Όταν όμως έκανε και δεύτερο παιδί με την Γκάμπι, τότε αποφάσισε να τον χωρίσει. Ως τότε είχε ακουστεί ότι για κάθε βράδυ που θα περνούσε μαζί της του έδινε 100.000 δολάρια!

Το 1988 ετοιμαζόταν να παντρευτεί τον Γιώργο -Χόρχε Τσομλεκτσόγλου, πρόεδρο της ελληνικής παροικίας της Αργεντινής, αδελφό της Μαρίνας. Όλα αυτά τα χρόνια δεν σταματούσε να δίνει μάχη με τα κιλά και την κατάθλιψη ενώ κάποιοι επιμένουν ότι πάλευε και με τις εξαρτήσει της! «Η Χριστίνα ναρκωτικά δεν πήρε ποτέ. Μόνο κάποια φάρμακα αδυνατίσματος Της άρεσε όμως πολύ η Coca Cola. Έπινε 24 μπουκάλια κάθε μέρα αρχίζοντας από το πρωί. Ήταν σαν να συνέδεε μια αντλία καφεΐνης με τον οργανισμό της. Θέλω να μάθει η Αθηνά ότι η μητέρα της δεν ήταν μια τρελή που έπαιρνε βαρβιτουρικά, αλλά ένα5 καταπληκτικός άνθρωπος που πέθανε από πνευμονικό οίδημα», λέει η φίλη της.

Στις 20 Οκτωβρίου του 1988 η Χριστίνα Ωνάση πήγε στο Μπουένος Άιρες για να γιορτάσει τα 40ά γενέθλια της Μαρίνας. Ήθελε να φέρει και τη μικρή Αθηνά μαζί της, αλλά η μικρή είχε ωτίτιδα και δεν μπορούσε να μπει σε αεροπλάνο. Το βράδυ της 19ης Νοεμβρίου έφαγαν όλοι μαζί στο σπίτι της Μαρίνας στο Τορτούγας Κάντρι Κλαμπ. Η Χριστίνα πριν πάει για ύπνο είχε βγει μια βόλτα με τον αγαπημένο της Γιώργο, μίλησε στο τηλέφωνο με την Αθηνούλα, λέγοντας της να είναι φρόνιμη και ότι η μαμά την αγαπά και πριν κοιμηθεί μπήκε στην μπανιέρα να χαλαρώσει.

Εκεί την βρήκαν το επόμενο πρωί νεκρή, στα 37 μόλις χρόνια της. Η επίσημη εκδοχή: Καρδιακή ανακοπή που οφειλόταν σε πνευμονικό οίδημα. Η κατάρα των Ωνάσηδων ξαναχτυπά. Η Αθηνά μένει ορφανή και είναι μόνο 3 ετών. Η σορός της φτάνει στο Σκορπιό έξι μέρες μετά το θάνατο της, κάτω από καταρρακτώδη βροχή και με εκατοντάδες καραβάκια να τη συνοδεύουν στο «τελευταίο αντίο». Την έθαψαν δίπλα στον πατέρα και τον αδελφό της. Η Αθηνά επισκέφτηκε μία φορά τον τάφο της μητέρας της λίγο πριν πουλήσει το Σκορπιό και ξεπουλήσει όλα τα κοσμήματα της Χριστίνας, αλλά και το διαμέρισμα της στο Παρίσι.

Πηγή

Η μεταφορά της προίκας σε μπαούλα για να μη μείνει η κοπέλα στο «ράφι»

«Ο γαμπρός μου ζητάει προίκα και δεν μπορώ να τη δώσω» – «Να τον διώξεις» – «Και να μείνει το κορίτσι μου στο ράφι;» Αυτή ήταν μια κλασσική συζήτηση πατεράδων που είχαν κορίτσια της παντρειάς και έπρεπε να δώσουν στον γαμπρό την προίκα που τους ζητούσε. Ο θεσμός της προίκας, που έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα και έφτασε στην νεότερη Ελλάδα ως κωδικοποιημένος νόμος, αποτελούσε εφιάλτη για την ελληνική οικογένεια. Στην αρχική φωτογραφία οι άντρες στο Μέτσοβο παρακολουθούν από το καφενείο την μεταφορά της προίκας μέσα στα μπαούλα. Για το χωριό ήταν γιορτή αλλά για τις γυναίκες μεγάλο βάσανο. Ακόμα μεγαλύτερο βέβαια για τον πατέρα της νύφης. 

Ρέθυμνο 1920. Γάμος σε μεγαλοαστικό σπίτι, περίοδο που οι γάμοι και οι βαπτίσεις λάμβαναν χώρα στα σπίτια. The Benaki Museum

Συχνά τα χρόνια εκείνα οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν ως προϊόντα προς αγοροπωλησία, μια συναλλαγή που ήταν άκρως ταπεινωτική. Το παζάρεμα γινόταν βάσει στρατηγικής. Ο γαμπρός έθετε τους όρους και εάν ήταν συμφέρουσα η πρόταση, γινόταν δεκτή η συμφωνία του γάμου. Φυσικά, στη μειονεκτική θέση βρίσκονταν οι φτωχότερες οικογένειες που δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν στην κόρη τους ή τις κόρες τους μια μεγάλη προίκα για να τις αποκαταστήσουν, με κίνδυνο τα κορίτσια να μείνουν …στο ράφι, όπως έλεγαν.

Και από την άλλοι, οι πλούσιοι γινόντουσαν πλουσιότεροι, καθώς προτιμούσαν να αλληλοπαντρεύονται για να μεγαλώνουν τις φατρίες τους. Οι γονείς κάθε κοπέλας προσπαθούσαν να συλλέξουν την προίκα της, από τότε που ήταν μικρή μέχρι να έρθει κάποιος και να την ζητήσει σε γάμο. Η προίκα ήταν ο βασικός παράγοντας για να έρθει το ζευγάρι «εις γάμο κοινωνία»  και υπερτερούσε έναντι του φυσικού κάλλους της κοπέλας ή των συναισθημάτων του γαμπρού προς τη μέλλουσα σύντροφό του. Ως «προίκα» χαρακτηριζόταν οτιδήποτε θα εξασφάλιζε μια πιο άνετη ζωή στον γαμπρό, από κοσμήματα και μετρητά, μέχρι διαμερίσματα και κτήματα. Στις περισσότερες περιπτώσεις η προικοδότηση ήταν μια ανεπίσημη πράξη που γινόταν με τα λόγια, αλλά υπήρχαν και τα επίσημα προικοσύμφωνα, που ήταν μέρος συμβολαιογραφικής πράξης.

Γάμος στο Πετροκέφαλο Ηρακλείου. The Benaki Museum

Πάρα πολλές υποθέσεις έχουν απασχολήσει κατά καιρούς τον Τύπο, με επίδοξους γαμπρούς- απατεώνες, με φονικά λόγω μη διασφάλισης της προίκας και ληστείες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο λεγόμενος αθηναίος Αρσέν Λουπέν- ήρωας από το μυθιστόρημα «Αριστοκράτης Λωποδύτης»- που ροκάνιζε τις προίκες των κοριτσιών και μετά… «στρίβειν δια του αραββώνος». Εμφανιζόταν ως γαμπρός-λαχείο μέσα από αγγελίες συνοικεσίων , με πολλά πτυχία, καλή θέση σε μια μεγάλη εταιρεία και ακριβό αυτοκίνητο και έτσι κέρδιζε των ενδιαφέρον των επίδοξων θυμάτων του. Επίσης, σε άλλα δημοσιεύματα παλιών εφημερίδων, αναφέρονται περιστατικά φονικού σε ζευγάρια, όπου ο άντρας σκότωσε την γυναίκα του επειδή δεν του έδωσε η οικογένειά της την προίκα που του είχαν υποσχεθεί.

Ο θεσμός της προίκας είχε προκαλέσει έντονες διαμαρτυρίες και είχε γίνει αφορμή για διάφορες εκστρατείες. Η επανάσταση κατά της προίκας όμως, ξεκίνησε από 17 κοινότητες της Ρούμελης, με πρωτοστάτη έναν ασπρομάλλη αγρότη εν ονόματι Κώστα Κίτσο, από το χωριό Άγιος Γεώργιος. Πήρε την πρωτοβουλία να συντάξει ένα υπόμνημα προς τη βασίλισσα Φρειδερίκη ικετεύοντάς την να αναλάβει πρωτοβουλία για την «κατάργησιν της προικός θραύουσα ούτω τα δεσμά, των αλυσοδεμένων εκ ταύτης οικογενειών και μεταδίδουσα την χαράν, την ευτυχίαν και την ελπίδα εις αυτάς». 

Σιγά-σιγά όλη η Ελλάδα ξεσηκώθηκε για την κατάργηση του θεσμού της προίκας. Τα πρώτα βήματα έγιναν τον Ιούλιο του 1978 όταν συστάθηκε μια ειδική νομοπαρασκευαστική επιτροπή υπό τον ομότιμο καθηγητή της Νομικής Αθηνών Α. Γαζή, με σκοπό την κατάργηση των νόμων 1403-1404 του Αστικού Δικαίου που αφορούσαν στην προίκα και αντιτίθεντο στις αρχές περί ίσων δικαιωμάτων των δύο φύλων του Οικογενειακού Δικαίου του Συντάγματος. Η επιτροπή τολμηρά είπε «όχι στην προίκα» και ζήτησε την κατάργηση του θεσμού, αναφέροντας ότι οι γονείς δεν θα υποχρεούνται να δίνουν προίκα στα κορίτσια, αλλά να παρέχουν στα παιδιά τους -αγόρια και κορίτσια- όλα τα απαραίτητα εφόδια για το νέο ξεκίνημα στο γάμο τους. Ωστόσο, η οριστική κατάργηση της προίκας έγινε το 1983 με την ισχύ του νόμου 1329/83 που όριζε ότι και οι δύο σύζυγοι υποχρεώνονται να συμβάλλουν, ανάλογα με τις δυνάμεις τους στην αντιμετώπιση των αναγκών της οικογένειας, στο πλαίσιο της ισότητας, καταργώντας τη προίκα και εκσυγχρονίζοντας έτσι το οικογενειακό δίκαιο.

Την αρχική φωτογραφία εντόπισε και δημοσίευσε ο Νικηφόρος Θεοδωρόπουλος‎ στην ομάδα Old photos from Greece

Πηγή mixanitouxronou.gr

Harley-Davidson Οι δύο φίλοι δημιούργησαν την περίφημη μοτοσυκλέτα Harley-Davidson, σε μια καλύβα. Ο μεγαλύτερος πελάτης τους ήταν ο στρατός

Οι μοτοσικλέτες «Χάρλει Ντάβιντσον» είναι μια ξεχωριστή και σίγουρα ειδική περίπτωση στον χώρο των δύο τροχών. Έχουν φανατικούς φίλους σε όλο τον κόσμο που τις προσέχουν σαν παιδιά τους. Ηδονίζονται με τον ήχο τους, λατρεύουν τον αστραφτερό σκελετό τους, μαγεύονται με το ξεχωριστό τιμόνι της και τον μύθο που κουβαλά το όνομα της μάρκας.

Φυσικά έχει και εχθρούς που τη θεωρούν «καλή μοτοσυκλέτα αν θες να την παρκάρεις επιδεικτικά μπροστά από καφετέρια, αλλά δεν κάνει για τίποτα άλλο». Κακίες… Ο μύθος της μηχανής ξεκινά το 1901 στο Μιλγουόκι των ΗΠΑ. Ήταν τότε που πολλοί μηχανικοί ανά τον κόσμο είχαν εξελίξει το ποδήλατο σε μοτοσικλέτα. Ο Χάρλεϊ, γεννημένος το 1880, ξεκίνησε να εργάζεται από τα 15 του σε ένα εργοστάσιο ποδηλάτων. Τότε άρχισε να σκέφτεται την δημιουργία μιας γρήγορης μηχανής. Ξεκίνησε να σχεδιάζει έναν μικρό κινητήρα που θα ήταν ενσωματωμένος σε έναν σκελετό ποδηλάτου και θα διευκόλυνε τις μετακινήσεις του.

 Αφού μοιράστηκε την ιδέα με τον φίλο και συνάδελφό του Άρθουρ Ντάβιντσον, ξεκίνησαν την κατασκευή. Την προσπάθεια τους βοήθησε ολόκληρη η οικογένεια του Ντάβιντσον και ένας Γερμανός μετανάστης που δούλευε μαζί τους στο εργοστάσιο. Αφού μελέτησαν κάποια σχέδια ξεκίνησαν να πειραματίζονται με τις μηχανές στην αποθήκη του σπιτιού του Ντάβιντσον.




 Η πρώτη έδρα της εταιρείας της «Ηarley Davidson Motor Company» το 1903, η αποθήκη στο σπίτι του Ντάβιντσον.

Το 1903 η πρώτη μοτοσικλέτα «Χάρλει Ντάβιντσον»  ήταν πραγματικότητα, αφού την έβαψαν με μαύρο γυαλιστερό χρώμα και έκαναν τις πρώτες βόλτες ώστε να δοκιμάσουν την αντοχή της. Το αποτέλεσμα τους ενθουσίασε. Η ξύλινη αποθήκη έγινε το μικρό τους εργοστάσιο και σιγά σιγά ξεκίνησαν να κατασκευάζουν και άλλα μοντέλα. Επειδή δεν περίμεναν την επιτυχία που θα ακολουθούσε διατήρησαν τις δουλειές τους και ασχολούνταν με το καινοτόμο εγχείρημα όταν είχαν ελεύθερο χρόνο.


Από αριστερά προς τα δεξιά,  Άρθουρ Ντάβιντσον, Γουόλτερ Νταβιντσον, Ουίλιαμ Χάρλει και Ουίλιαμ Νταβιντσον

Την επόμενη χρονιά δημιούργησαν άλλες δύο μοτοσικλέτες και το 1905 μόλις οχτώ. Οι καινούργιες μηχανές είχαν ήδη τραβήξει την προσοχή των καταναλωτών και ακολούθησαν μεγαλύτερες παραγγελίες. Τότε προσέλαβαν τους πρώτους υπαλλήλους και μεταφέρθηκαν σε μια μεγαλύτερη αποθήκη για να καταφέρουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της νέας αγοράς, που και οι ίδιοι δημιούργησαν.


Αμερικανοί στρατιώτες με μια μηχανή «Χάρλεϊ Ντάβιντσον» 

Ο Χάρλεϊ είχε ήδη ξεκινήσει να σπουδάζει μηχανική, ώστε να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις σχετικά με τον σχεδιασμό μηχανών και ο Ντάβιντσον είχε αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις. Έως το 1920 η εταιρεία τους είχε εδραιωθεί και κατάφερε να ξεπεράσει την παγκόσμια οικονομική κρίση του ’30 χωρίς να ζημιωθεί. Οι «Χάρλεϊ Ντάβιντσον» έγιναν σήμα κατατεθέν των αμερικάνικων δρόμων, αλλά και του αμερικανικού στρατού, καθώς τον προμήθευαν τις μηχανές τους. 



Η συμφωνία συνεργασίας με το Πεντάγωνο χρεώνεται στον Χάρλεϊ, ο οποίος κατάφερε να έρθει σε επαφή και να αναλάβει την κατασκευή 15.000 μοτοσικλετών για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και 60.000 χιλιάδων για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καθ όλη τη διάρκεια των ετών δεν σταμάτησαν ποτέ να εξελίσσουν τα μοντέλα τους, τα οποία έγιναν γνωστά μέσα από τις ταινίες και τους διάσημους οδηγούς τους, όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Άρνολντ Σβαντζενέγκερ και ο Έλβις Πρίσλεϊ.


Στην αγαπημένη τους μηχανή μετά από μια συνηθισμένη βόλτα για ψάρεμα, 1924. Στα δεξιά ο Ουίλιαμ Χάρλεϊ και δεξιά ο Άρθουρ Ντάβιντσον.

Ο Ουίλιαμ Χάρλει πέθανε το 1943 και ο Άρθουρ Ντάβιντσον το 1950 έχοντας δημιουργήσει έναν κολοσσό με φανατικούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο και μια μοτοσικλέτα φετίχ.

Πηγή

Ταξίαρχος Θεοχάρης: Ο θρυλικός ρόλος του Γιώργου Βασιλείου

Ο αγαπημένος ηθοποιός Γιώργος Βασιλείου έχασε τα ξημερώματα της 2ης Νοεμβρίου τη μάχη με τον καρκίνο, αλλά το "πέρασμά" του από την ελληνική τηλεόραση και το θέατρο, καθώς και η συμμετοχή του στα κοινά και η εκλογή του ως βουλευτή, είναι η παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του.

Έχοντας κάνει πολλές δουλειές παράλληλα με το σχολείο, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Μπέλλου και συμμετείχε σε δεκάδες τηλεοπτικές παραγωγές και ταινίες, ενώ εργάστηκε δίπλα στα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, όπως τον Θανάση Βέγγλο και τη Ρένα Βλαχοπούλου.

Η γνωριμία του στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τον Νίκο Φώσκολο, τον δάσκαλό του όπως τον αποκαλούσε ο ίδιος, ήταν εκείνη που του άλλαξε τη ζωή. Η εμπιστοσύνη που του έδειξε, δίνοντάς του τον μεγάλο ρόλο του "Ταξίαρχου Θεοχάρη" στην καθημερινή σειρά του ΑΝΤ1 "Καλημέρα Ζωή", αποδείχθηκε κομβική για την καριέρα του, ενώ άφησε εποχή στην ελληνική τηλεόραση.

Πριν το "Καλημέρα Ζωή" όμως, έκανε έναν ρόλο στην άλλη σειρά σταθμό του Νίκου Φώσκολου, τη Λάμψη, το 1991. Τον ρόλο λίγοι θα θυμούνται, καθώς ο "Ταξίαρχος Θεοχάρης" ήταν τόσο χαρακτηριστικός και θυελλώδης, που σημάδεψε τον Γιώργο Βασιλείου.

Το μεγάλο "μπαμ" έγινε το 1993, όταν ο Ταξίαρχος Θεοχάρης ανέλαβε να "καθαρίσει" την κοινωνία από κάθε λογής εγκληματικό στοιχείο. Και το έκανε, μέχρι το 2006...

Ο ρόλος του Ταξίαρχου Θεοχάρη έκανε τόσο πολλή αίσθηση, που δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος από τον Μάρκο Σεφερλή, που τον υποδύθηκε το 2001. Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Γιώργος Βασιλείου, εμφανίζεται μαζί του στη σκηνή και ξεσηκώνει το κοινό.

Ο Γιώργος Βασιλείου είχε δώσει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττίσεις και παιδικές παραγωγές, καθώς επίσης έχει διδάξει στη δραματική σχολή της Τράγκα.

Οι τηλεοπτικές παραγωγές και βιντεοταινίες, στις οποίες πρωταγωνίστησε ή συμμετείχε.

   Η φούσκα (2002)

    Ο πρωτάρης μπάτσος και η τροτέζα (1989)

    Ο κοντός και οι μνηστήρες (1988)

    Ο μεγάλος παραμυθάς (1988)

    Ράκος.... Νο 14: Και ο πρώτος μπουνάκιας (1986)

    Ο άνθρωπος που το ’παιζε πολύ (1981)

    Το ξένο είναι πιο γλυκό (1981)

    Τα καμάκια (1981)

    Ρένα να η ευκαιρία (1980)

    Τώρα θέλω τώρα (1980)

Βιντεοταινίες

    Αρέσω και κυκλοφορώ (1986)

    Οι σκληρές της πενιάς και του ροκ (1986)

    Ο Εμμανουέλος (1986)

    Ο τελευταίος γυφτοκράτορας (1986)

    Ο φίκος μου ο Νίντζα (1986)

    Η κολπατζού (1986)

    Αρέσω και κυκλοφορώ (1986)

    Ο σωφέρ και το μανούλι (1986)

    Ο γυφτοροκάς (1986)

    Ο μαφιόζος (1986)

    Ο παρθενοφάγος (1986)

    Πολιτσ΄μάνα του σαματά η μάνα (1986)

    Πονηρός ο βλάχος (1986)

    Η μικρομεσαία των μπάτσων σχολή (1987)

    Ο άρχοντας της λιγούρας (1987)

    Η φλόγα (1987)

    Η ψεύτρα από το Κατάκωλο (1987)

    Μαρκησία του λιμανιού (1987)

    Πράσινα, μπλε και κόκκινα καρύδια (1987)

    Τα ντερέκια (1987)

    Το 'πε, το ΄πε ο παπαγάλος, είσαι κόκορας μεγάλος (1987)

    Μια νύχτα στο τμήμα ηθών (1987)

    Μπουνιά και συχώριο (1987)

    Η γυναίκα της πρώτης σελίδας (1987)

    Ο κουρδιστός εραστής (1987)

    Ο λαχειοπώλης (1987)

    Εκείνη η γυναίκα (1988)

    Το ρεπορτάζ (1988)

    Ο ερωτόγυφτος με το Ντάτσουν (1988)

    Οι συνένοχοι (1988)

    Γύφτος και γοητεία (1989)

    Ο σύντροφος και ο μπάτσος (1989)

    Άγαμοι και θύτες (1990)

    Ο χαρτοπαίχτης (1990)

    Ο Ταμπάκος ζει (1990)

    Άβε Μαφία ...: Εθνική Ακαδημία Απατεώνων (1989)

Πηγή Πηγή

Έφυγε απο την ζωη Ηθοποιός μας