Γεννήθηκε στη Χάλκη, στα Δωδεκάνησα, ένα νησάκι κοντά στην Ρόδο, το 1911, που τότε ήταν υπό Ιταλική κατοχή. Το 1929 φεύγει στην Αθήνα και φοίτησε στην Σχολή Ευελπίδων μέχρι το 1934 που αποφοίτησε και εντάχτηκε στον Ελληνικό στρατό.
Από το 1929 που αναγκάστηκε να φύγει από την Ρόδο έχοντας ζήσει το κλίμα τρομοκρατίας και καταπίεσης των Ιταλών σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού της Δωδεκανήσου περίμενε αυτή την μάχη ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος, ο πρώτος νεκρός αξιωματικός του ελληνοϊταλικού πολέμου. Στη Τσούκα της Πίνδου με το πιστόλι στο χέρι και με την κραυγή «Εμπρός παιδιά! Για μια μεγάλη Ελλάδα ! Για μιαν ελεύθερη Δωδεκάνησο !»,
οδήγησε τους άνδρες του λόχου του στην ανακατάληψη του υψώματος που υπεράσπιζαν υπέρτερες και καλύτερα εξοπλισμένες ιταλικές δυνάμεις.
Αυτές ήταν και οι τελευταίες του λέξεις αφού δευτερόλεπτα μετά δέχτηκε τα πυρά του ιταλικού πολυβόλου και βρέθηκε νεκρός. Ο Αλέξανδρος Διάκος, από την ιταλοκρατούμενη Χάλκη της Δωδεκανήσου, γνώρισε την αθανασία σε ηλικία 29 ετών. Ήταν 1 Νοεμβρίου 1940.
Η κήρυξη του πολέμου βρήκε τον Αλέξανδρο Διάκο στο βαθμό του υπολοχαγού, να υπηρετεί στην Πίνδο. Ο ίδιος ζήτησε να μεταβεί στην πρώτη γραμμή και ορίστηκε διοικητής του 2ου λόχου του 4ου Συντάγματος Πεζικού.
Σύμφωνα με την αναφορά του Ταγματάρχη Καραβία, ο λόχος δέχτηκε επίθεση από πολλαπλάσιες ιταλικές δυνάμεις Αλπινιστών. Ο Διάκος στεκόταν όρθιος για να εμψυχώσει τους στρατιώτες του, κατάφερε να ανασυντάξει τον λόχο του και να αντεπιτεθεί στους Ιταλούς κάνοντας έφοδο, για την ανακατάληψη του υψώματος. Μπαίνοντας πρώτος στην μάχη, ριπή πολυβόλου τον φόνευσε. Στο σημείο που έγινε η μάχη έχει στηθεί ανδριάντας του, ενώ ο Ελληνικός στρατός έχει δώσει το όνομα του σε στρατόπεδο. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του ταγματάρχη Καραβία που στάλθηκε στον συνταγματάρχη Δαβάκη διοικητή του Αποσπάσματος Πίνδου, και η οποία αναφέρει τα εξής:
«Πολλαπλάσιαι ιταλικαί δυνάμεις αντεπετέθησαν κατά των οπλιτών του λόχου. Με αδάμαστον αποφασιστικότητα και ακλόνητον θάρρος ο υπολοχαγός Διάκος Αλ. κατόρθωσε ν’ ανασυντάξη εκ τρίτου τον λόχον, να τον εμψυχώση και να τον ρίψη μετά νέας ορμής εναντίον των λυσσωδώς αμυνομένων Ιταλών. Καθ’ ον δε χρόνον διά τετάρτην φοράν ο δοκιμασθείς λόχος εκαλείτο με την λόγχην εφ’ όπλου ν’ αντιμετωπίση νέαν, θραυσθείσαν και αυτήν, αντεπίθεσιν του εχθρού διά της τελικής εφόδου του, ο δε ηρωικός διοικητής του λόχου αυτού, τεθείς επί κεφαλής, εκραύγαζε με φωνήν Άρεως: «Εμπρός, παιδιά, για μια μεγάλη Ελλάδα και μίαν ελεύθερη Δωδεκάνησο», ριπή πολυβόλου τον εφόνευσε».
Λίγα χρόνια νωρίτερα ήταν αυτός που μαζί με άλλους μαθητές του ιστορικού Βενετοκλείου γυμνασίου της Ρόδου είχε κατεβάσει από τον ιστό την ιταλική σημαία και αποτέλεσε φάρο του Ελληνισμού εκείνα τα δύσκολα χρόνια της κατοχής. Μετά από χρόνια τα οστά του Αλέξανδρου Διάκου μεταφέρθηκαν στην γενέτειρα του, στο νησί της Χάλκης ενώ ο ανδριάντας του δεσπόζει σε κεντρικό σημείο στην πόλη της Ρόδου για να θυμίζει την θυσία του στις νεότερες γενιές.
1958: Διακομιδή των οστών και αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Λοχαγού Αλέξανδρου Διάκου στη Ρόδο.
Πηγή el.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου